I just love countdowns
May 18th 2009, Monday
7:34 pmFiled under: College, Crapness228  words in post Be my shooting star?

I have 2 weeks and 5 days to lavish the summer. Classes will start on the 8th of June, back to business of reality. I haven’t done anything productive this summer. I/We planned to join on some workshops last April, then again I/we failed to do so. There’s the Street Style dance lessons in Footworx Sta. Lucia East Grand Mall, that me, Kido and RJ is supposed to be on. Also, the PETA Theatre Workshop, Production Design: Theartre for Artistic Development, with Jessica and Franz. Lastly, the Milo Sports Clinic: Badminton, I didn’t find a partner that’s why I backed out. I lived like a bum for almost 2 months. Same old, crap-tastic things. Watch TV, Play Wii, Browse Online, Eat, Sleep, Plan my debut, Play with Baby Chad and it is repeated the next day.

On the May 29, It’ll be official that I’m a college Sophomore. I couldn’t swallow the fact that time really flies fast. I must decide on my goals for this incoming semester, I must give my 120% to do much more better. Seriously, I haven’t exerted much sense to my works last semester and I need to improve. Let’s do this, people!

Ok. Ok. I’ll bloghop later and try to finish the coding of my new layout. You need to comeback to the blogging world, Yana! :-P Goodbye, everyone.














2 months and 18 days
May 15th 2009, Friday
7:09 pmFiled under: Daily life, Heartbeat, My abode200  words in post Be my shooting star?

Since I last visited and made a post. Technically, I promised to revive my blog last February. But, due to my plates, Finals, Heartaches and other crap it was delayed very delayed. I made a layout though but I can’t seem to figure out the coding (To look like this Click Here.) and I must figure out a plug-in to stop comment spams.

As of now, there are 2 things that make me sad.

1. My blog doesn’t have hits anymore (I should try harder to revive this and blog hop)
2. Dominic (No surprise there)

Dominic, you ask? Well, I can’t seem to figure him out. I don’t know if I just go without saying anything to him. Hello? He doesn’t care, people. I’m the only one fighting and proving something to him. I wish he could say straight to my face: “We’re only friends. You should find someone else.” Even though it will kill me to hear that. I have to get this over with and stop this non-sense before I die.

OK. Now, I’ll try to code my new layout. Let’s see if I succeed. Bye everyone.














Thinking is easy, acting is difficult.
February 28th 2009, Saturday
6:00 pmFiled under: Crapness, Daily life, Friends, Heartbeat, My abode, People, School, _o__933  words in post 2 comments

Ngayon, sobrang dami ng bagay na bumabagabag sa isip ko. Hindi ko alam kung ano yung u-unahin kong lulutasin or i-isipin. Sana nalang talaga, sumuko na ‘ko dati pa. Alam ko naman kasi na dadating talaga sa point na ‘to, na kailangan ko ng sabihin or malalaman niya yung lahat sa ibang tao.

Everyday this week, hindi ko alam kung paano ko gagawing “NORMAL”. Lalo na’t araw-araw ko din siyang nakikita, nakakausap, nakakatawanan, at nakakakulitan. At … kaibigan ko pa siya. Yun nga din yung sabi sa ‘kin ng mga tao, sobrang hirap magmahal ng isang kaibigan.

First of all, mag-ke-kwento siya sa’kin palagi about sa lahat ng bagay na pwede niyang ma-kwento. Nandyan yung: Plates, Family, School, Friends, Non-sense at syempre ‘di na mawawala dyan yung sa love. Well, wala  talaga ‘kong magagawa about dun sa last example na binigay ko, dahil ‘di din naman niya alam at gusto ko din naman siyang pakinggan at malamang gusto ko siyang damayan sa tawanan or sa iyakan (?). Kaya kung tutuusin, ok na din, diba? Yun nga lang, ‘di na talaga mawawala dun yung konting “ouch” moments (Na ako lang ang nakakaramdam.) May times na gusto niyang malaman yung side ko or yung own stories ko about love, pero wala naman akong ma-share kasi yung nararamdaman ko about sa kanya yung natatanging bagay na pwede kong i-kwento. Depende nalang yun kung magaling akong magsinungaling at pwede kong paikot-ikutin yung storya para lang ‘di niya maisip na siya yung pinaguusapan. Oh diba? Mahirap.

Second, para sa kanya “NORMAL” lang lahat ng nangyayari at napaguusapan kapag magkasama kami. Tawanang “magkaibigan”, kulitang “magkaibigan”, usap “magkaibigan”, at marami pa. Nandoon din kasi yung “mixed” signals na binibigay nung taong yun sa’yo, kaya parang naiisip ko kung “normal” lang ba talaga sa kanya ‘to or sadyang ganoon talaga siya. Yung tipong, kapag titingin ako sa kanya e nakatingin din siya sa’kin, mag-ma-makeface or biglang iiwas ng tingin, nangungulit kung anong problema kapag malungkot ako, gusto lahat malaman about sa’kin at sobrang interested, pupuntahan ako kung saan ako nakaupo kapag may classes at mag-st-stay lang siya dun kahit hanggang sa last minute, at talagang marami pa. Yun nga, “Too many to mention.” I try to act normal kapag magkasama kami, sobrang hirap. I know, right?

Third, kapag malungkot siya, kitang kita mo agad na may problema siya. Hindi lang siya yung affected, pati din ikaw. Masakit, sobrang masakit na makita mo siyang ganoon. Mahal mo siya at kaibigan mo pa. Oh diba? 2x the difficulty. Ano ba uunahin mo? Cheer him up and make him feel better as a friend or yung nararamdaman mong sakit kasi ganoon siya at naiisip mo na sana ikaw nalang yung nakaramdam nun’ at hindi siya. MALAMANG, i-sa-santabi mo muna yung nararamdaman mo. Minsan, matatanong mo nalang sa sarili mo kung bakit ba pati ikaw eh na-a-apektuhan, diba? Kasi, nararamdaman mo din ba yung nararamdaman niya at the moment or talagang 101% masakit na makita yung mahal mo na ganoon. May time nga, ganoon yung nangyari sa ‘kin. Natanong niya ako kung bakit “gloomy” at malungkot din ako nung time na yun. Wala akong masagot, kung ‘di: “Wala ‘to ‘no, may naisip lang ako.” And he actually bought that reason.

Sa totoo lang, I really don’t mind those reasons I stated before. Ok lang sa ‘kin yung mga pinagdadaanan ko ngayon. Mahirap lang talaga.

I know na never ever ever niyang maiisip or manonotice ito and ako. Unless, may magsabi sa kanya. BOO you. HAHAHA :-P I think about the things thats happening to me as a trial, to see If I can handle life. I put everything I did, I’m doing and I will be doing infront of God. I know he has better plans for me if this doesn’t work. He knows that i’ll learn from this. TAMA? TAMA! :D Amen.

I really thank God for bringing Mr. _o__ _o_____ _. _o______ into my Life. Don’t worry, God. I’ll take care of him. Kahit hanggang friends lang. :) I’ll love him no matter what.

——————————————-

Kanina, nag-IM sa ‘kin si Ela. About ‘to sa isang tao na malamang pareho naming kilala at nakakairita lang talaga. HAHAHAHA! :D Itago natin siya sa pangalang Pagong (Ayon kay Ela.) Basahin niyo yung buong post niya, para makarelate kayo. Click Here

Nakakainis sobra. Imagine someone na kausap/ka-IM mo at sobrang clear ng lahat ng sinasabi mo. Then siya? HOMAYGAHD. Yung kausap mo, sobrang hindi niya maintindihan as in sobra. As in super clear talaga yung sinasabi mo, para bang spoonfeeding na (Diba, Ela?) Hindi namin alam kung sadyang slow siya, may deficiency ba? Jusko. Nakakainis talaga. Basahin niyo. 100% irritating. HAHAHA :-P

——————————————-

Nga pala, I’ll to make a layout later. Time check, 12:48am na. Basta, mamaya pagkagising ‘ko. Homework muna before ‘to :) Oh diba, para masaya. Ma-re-revive na ang pinakamamahal ‘kong blog.

Anyone, na pwedeng turuan ako dun sa layout na may content yung footer as in pwedeng nandun yung Flickr, Recent posts, recent comments or whatever. I tried kanina kung paano. Kaso, I’m having problems with the alignment of my footer. BOOOOOO! :) Thanks in advance.

Last, add me up on PLURK: Yanana

Facebook: yanadelacruz@gmail.com (Pet Society, YoVille and Fashion Wars, anyone?)

Yun lang. Paalam, madla.














« Previous entries